Görevi Kötüye Kullanma Suçu (TCK m.257)
Tarih
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Erişim Hakkı
Özet
Görevi kötüye kullanma suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası’nın “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” arasında 257. maddede düzenlenmiştir. Bu suç ile, “gorevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle” (TCK m. 257/1) ve “gorevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme gostererek” (TCK m. 257/2) kisilerin magduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kisilere haksız bir menfaat saglayan kamu gorevlisi cezalandırılmaktadır. Görevi kötüye kullanma suçu, kanunda ayrıca suc olarak tanımlanan haller dısında uygulama alanı bulduğundan bu suçun düzenlendiği hüküm tali norm özelliği göstermektedir. Çalışmada, suç, Yargıtay kararları ışığında suç genel teorisine uygun olarak incelenmiş olup, kamu görevlisi kavramı ve bu bağlamda avukatların statüsü, suç tanımında geçen “kisilerin magduriyetine veya kamunun zararına neden olma ya da kisilere haksız bir menfaat saglama” koşulunun netice mi, yoksa objektif cezalandırılabilme koşulu mu, olduğu yani koşulun hukuki niteligi ön plana çıkmaktadır.
The offence of misconduct in public office is regulated by article 257 of Turkish Penal Code (Nr.5237) among “the Offences against Public Office’s Reliability and Operation”. This offence penalizes the public officer who causes any individual loss or public damage, or provides an unjust benefit to third parties by “acting contrary to the requirements of his duties” (TPC art.257/1) and “neglecting or delaying his duties” (TPC art. 257/2). This offence is a secondary norm as it is applied only when the penalized act does not fall within the scope of any other provision. The study examines the offence in the light of Court of Cassation’s decisions and in accordance with the general theory of crime. Especially the notion of public officer and in this respect the status of advocates, and the legal nature of “causing any individual loss or public damage, or providing an unjust benefit to third parties” requirement of the offence, whether it is the result of the offence or the objective condition of penalization, are handled in detail.












